คุณค่าของความสำเร็จ... ความสำเร็จหรือการลงมือทำ!

ศาสนาพุทธสอนให้คนเรามีความเชื่อมั่นในตนเอง

เชื่อว่าเราทุกคนสามารถก้าวไปสู่จุดสูงสุดของ “ความเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์” ได้

เมื่อคนเราไม่เชื่อมั่นในตนเอง ไม่เชื่อมั่นในศักยภาพที่มีอยู่ (ศักยภาพเป็นคำใหม่ คำเก่าของพระพุทธเจ้าคือ มนุษย์ทุกคนพัฒนาได้)

จนไม่ยอมที่จะพัฒนาตนเอง เพื่อเข้าสู่พุทธิภาวะ อันหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งกิเลส

คนนั้นย่อมสิ้นสภาพจากความเป็นมนุษย์ผู้มีศักยภาพแห่งพุทธิปัญญาพร้อม เข้าสู่ความเป็นคนที่โง่เขลา (ในนิยามของพุทธะ) เป็นแค่ผู้ที่ดำรงชีวิตอยู่ไปวัน ๆ ตามกลไกของสังคม... ตามกลไกของสิ่งแวดล้อม... หรือกระทั่งกิเลสที่จะชักนำไปตามต้องการ

พระพุทธองค์ทรงทราบว่า ปัญญาของมนุษย์ทุกคนมีศักยภาพที่จะพัฒนาได้

มนุษย์ทุกคน พัฒนาได้...

ทุกคนเป็นพระพุทธเจ้าได้! 

แต่ก่อนอื่นใดนั้น เราต้องเชื่อมั่นในตัวเองก่อนแล้วจึงลงมือปฏิบัติ

ถ้าไม่เชื่อมั่นแล้วทำ ทำอย่างไม่มีความเชื่อ.. และมุ่งมั่นในงานที่ทำ 

ก็หวังความสำเร็จอันน่ารื่นรมย์ได้ยาก

อย่าคิดว่าสิ่งที่เราคิดจะทำนั้น มันไม่มีทางเป็นไปได้ทุกสิ่งเป็นไปได้เสมอ...

ถึงแม้มันจะไม่สำเร็จดังหวัง แต่มันก็มีคุณค่ามากพอ ในการได้ลิ้มรสชาติอันหวานหอมของก้าวแรกของเราไม่ใช่หรือ...

แล้วเราจะรู้ว่า

ความชั่วไม่ได้ยากเย็นในการเว้นและความดีไม่ใช่สิ่งยากเย็นในการทำ... 

ท่านมหาศาสดามุฮัมมัด (  محمد) กล่าวโองการไว้ในอัลกุรอานบทหนึ่งน่าฟังว่า 

“พระอัลลอหฺ ไม่ถามว่า ท่านทำสำเร็จหรือไม่ แต่จะถามว่า ท่านได้ทำหรือไม่”

สำหรับบางคน.... บางครั้ง...

คุณค่าของความสำเร็จ... มันอาจจะไม่ใช่ผลสำเร็จของมันก็ได้...

คุณค่าของความสำเร็จที่แท้จริงก็คือ การได้ ลงมือทำ!

คุณเอาบุหรี่ออกจากปากคุณแล้วหรือยัง...

(ไม่รู้จะจบยังไง -_-")

ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านผมบ่น ๆ (จนจบ)ครับ ^^

ท้ายอาสน์สงฆ์