นี่แหล่ะปัญหาเดียวกันกับคนเกือบทั้งหมดบนโลกใบนี้
เราคิดว่าถ้าได้ทำอย่างนี้..จะมีความสุข ถ้าได้เปลี่ยนไปทำอย่างนั้น..จะมีความสุข

แต่หลายครั้ง เมื่อเราได้ในสิ่งที่คาดหวัง หรือสมปรารถนาในเรื่องนั้น
เรากลับเกิดความรู้สึกว่า..ไม่ใช่แฮะ ไม่เหมือนอย่างที่เราคิดเลย
หรืออาจจะเป็นอย่างที่คิดแค่ในช่วงต้นๆ แต่พอเวลาผ่านไป(ไม่ต้องนานหรอก)
เราก็พบว่าสิ่งนี้ เรื่องนั้น ก็ยังไม่ใช่ ไม่เป็นเหมือนที่คิดอยู่ดี

เราทุกคนแสวงหาอยูสิ่งหนึ่ง..และคนส่วนใหญ่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
แต่ในคนที่รู้นั้น แทบไม่มีใครรู้ว่าจะทำอย่างไรให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ขาดหายไปนั้น
ก็พยายามแสวงหาสิ่งต่างๆ เพราะเข้าใจว่ามันจะทดแทนได้
เพราะความไม่รู้(แจ้ง)ไง ส่วนใหญ่แค่รับรู้เฉยๆ ยังไม่ใช่รู้จริง รู้แทงตลอด

ลองถามตัวเองดู...ว่าเรามีความคาดหวังอย่างไรกับชีวิต
เราหวังว่าจะมีเงินทอง บ้านสวย รถงาม ครอบครัวที่น่ารัก ฯลฯ
ลองตอบอีกสักคำถามนะ...การอยากได้สมหวังมีประการต่างๆ เพื่ออะไร/เพราะอะไร
..
...
....
ก็เพื่อความสุข และเพราะต้องการความสุขน่ะสิ
แต่เรารู้หรือเปล่าว่าความสุขนั้นมาจากไหน

ก่อนอื่นเราต้องรู้ก่อนว่าความสุข ไม่ใช่ thing ไม่ใช่สิ่ง ไม่ใช่ก้อน
ความสุขที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะเกาะติดอยู่กับสิ่งที่กล่าวมา
งงมั๊ย...ลองคิดดูดีๆ ถ้าความสุข คือ สิ่งที่เราได้มา
อย่างน้อยขณะที่ของหรือสิ่งนั้นอยู่กับเราตลอด เราก็ต้องรู้สึกสุขตลอดไปจริงไหม
อย่างนั้นก็ได้ที่ต้องการที่สุดในชีวิตแล้ว ไม่ต้องไปหา ไปทำอะไรอีก..แต่มันไม่ใช่

คิดต่อว่า เอ...ความพอใจที่เกิดขึ้นเนี่ย มันเกิดก่อนที่จะได้ หรือว่า หลังจากที่ได้แล้วกันแน่นะ
เราจะพอใจก็ต่อเมื่อได้แล้วใช่ไหม
(ทบทวนอีกที...เราพอใจ เกิดความสุข หลังจากได้ของ แต่ไม่ใช่เพราะของเราจึงมีความสุข)

แล้วก่อนจะได้ล่ะเป็นความรู้สึกอย่างไร...
เป็นความรู้สึกต้องการ ไขว่คว้า โหยหา ร้อนรน กระวนกระวาย ไม่สมหวัง

ได้แล้วก็เกิดความสุข ยังไม่ได้ก็รู้สึกสุก
แปลว่า..ที่ต้องการจริงๆ ไม่ใช่ของสิ่งนั้นตามที่หวังหรอก แต่เราแค่ต้องการความสุข
และที่สุขเกิดขึ้นในใจ เพราะอะไร...เพราะความร้อนรน อยากมี อยากได้ อยากเป็น มันหยุดไง

ความอยาก..เมื่อสงบลง เราก็รู้สึกสบาย
แต่สบายไม่นาน ก็อยากใหม่ เพราะความสุขยังไม่เกิดอย่างแท้จริง
เราเพียงแต่ได้สัมผัสเพราะหยุดอยากชั่วคราว

คิดออกหรือยัง ว่าแท้จริงที่เราต้องการ คือ การหยุด...
หยุดอยาก ไม่ใช่หยุดใช้ชีวิต เราดำเนินตามครรลองของโลก
แต่ไม่ติดในโลก ทำหน้าที่ของตนเองตามปกติ
ไม่ใช่เพราะอยากทำให้ใครยอมรับ ไม่ใช่เพราะต้องการให้ใครชม
แต่ทำเพราะเป็นหน้าที่ของเรา ไม่ว่าหน้าที่ลูก นักเรียน พ่อแม่ คู่ครอง ลูกน้อง เจ้านาย ฯลฯ

ความสุขเกิดเพราะความสงบนั่นเอง เราทุกคนต่างก็ต้องการสิ่งนี้แหล่ะ
แต่เราไม่รู้ว่าเราต้องการความสงบ เราจึงพยายามหาสิ่งต่างๆ มาทดแทน
ด้วยหวังว่าจะได้รับความสุขจากสิ่งเหล่านั้น

แต่เราก็ไม่เคยได้พบที่เป็นที่สุดสักที
เพราะสิ่งที่ต้องการ คือการหยุด
ขณะที่เราพยายามทำแต่สิ่งที่เกิน (สะสมทุกอย่างที่ต้องการ)
ในเมื่อมันสวนทางกันแบบนี้ อพิโธ่...ชาตินี้จะหาเจอไหม

พระพุทธเจ้า ตรัสไว้ว่า "นตฺถิ สนฺติ ปรํ สุขํ" ความสุขอื่น ยิ่งกว่า ความสงบ ไม่มี